Category: Историја / History
-
Водоча – (не така) кратка историја – доаѓање на Османлиите
Пред доаѓањето на Турците, а во рамките на независните држави на Хрс и Стез, Струмица ќе продолжи да биде епископија. Седиштето на таа епископија ќе продолжи да биде Водоча. За ваквото тврдење постојат и пишани докази. Имено Водоча како епископско седиште се споменува во еден хилендарски акт во 1376 година. Во овој хилендарски акт водочкиот епископ…
-
Водоча – (не така) кратка историја – Хрс и Стрез
Смртта на Самоил ќе донесе нови бурни времиња во струмичката котлина. Водочкиот манастирски комплекс ќе биде оштетен во овој период, но веднаш потоа и обновен. Управувањето со Струмица ќе го преземе македонскиот достојник Драгомуж. Тој ќе владее со Струмица се до 1018 година, кога во Серес ќе му ја предаде владеењето на Василиј и Византија.…
-
Водоча – (не така) кратка историја – Беласичка битка
Годината е 969, Милно е важен епархиски центар, чија историја за многу кратко време целосно ќе се промени. Западно од него полека се раѓа Македонската средновековна држава, под водството на Самоил. Вековниот македонски сон почнува да се остварува и за кратко време, Струмица станува дел од Самоиловата држава. Улогата на Струмица и Водоча воопшто нема…
-
Водоча – (не така) кратка историја, Св. Кирил и Методиј
Денес, реката Водочница само повремено тече во своето некогашно корито. Тоа носи и одредена симболика за тоа како времињата носат изобилие или суша. Така некако и малата Водоча се одликува со богати и помалку богати историски периоди. Владеењето на Римјаните нема долго да трае. По падот на Западното римско царство, ќе настапат бурни времиња како…
-
Водоча – (не така) кратка историја
Сместено под пазувите на една од трите струмички планини, планината Еленица, на влезот во клисурата на рекичката Водочница, стои едно мало поспано селце. Мало, но историски важно, со векови им пркоси на историските несреќи и гордо се носи со сите лузни и белеци кои животот во секогаш живата струмичка котлина, без ни малку жал знае…
-
Чекајќи го гоДО(кторот)
„Чекајќи го Годо“ е антидрама (театар на апсурдот), која претставува празнина, чекање како празно дејство. Во неа има низа дејствија и низа дијалози кои не претставуваат ништо – само празно губење на времето додека се чека нешто што нема да дојде. Во оваа драма сè е релативно. Времето, местото, па и ликовите. Времето е денес,…