Иако Западното Римско Царство веќе било распаднато, во Македонија, владеењето на римјаните продолжува непречено. Но, веќе во текот на првата половина од VI век, Македонија, како и многу други соседни балкански области, веќе била изложена на масовни напади на словенските племиња. Овие племиња сè почесто го преминувале Дунав кој престанал да биде дури и номинална граница на Византија.
Во почетокот словенските походи се фокусирани на ограбување, а по нападот пак се враќале зад Дунав. Словените навлегувале на Балканот честопати сојузени со Аварите, чие постојано седиште било во Панонија.
Меѓутоа словенските племиња, со текот на времето, започнале да се населуваат и трајно врз веќе опустошените византиски територии. Нивните напади сега, кога тие веќе доаѓале сосе жени и деца, претставувале, всушност, етапи од една постојана колонизација на Македонија и соседните балкански
земји.
Притоа, за Македонија, за разлика од соседните земји, е далеку попознато кои се словенските племиња и кое каде се населило. Така, на запад од Солун, по текот на реката Бистрица се наоѓале Драговитите; северно од нив, на просторот помеѓу Охрид и денешен Велес се сместиле Брсјаците. Околу Солун се населило племето Сагудати, а источно од него, кон Струма и Халкидичкиот полуостров — племето Ринхини. Во долината на реката Места и источно од неа се настанило племето Смолјани, а во долините на реката Струма и нејзината десна притока, Струмица — племето Струмјани, или Струмци, Стримонци.
Во овие векови на колонизација на целиот Балкански Полуостров, големи словенски маси ја поплавиле и цела Грција, стигнувајќи сè до Пелопонез, па дури и на егејските острови. Еден автор од она време, меѓу другото запишал: „Словените го населија сиот Епир, скоро цела Грција, и Пелопонез и Македонија“. Тоа го посведочуваат и многу други византиски извори од тогашно време.
Постојат некои податоци што директно зборуваат за нападите и словенизирањето и на пошироката Струмска област, како и на Струмица и Струмичко. Во спомнатото „Житие на тивериополските маченици“ од Теофилакт Охридски, се вели дека кон крајот на VI век настрадала и Струмичката област, зашто „еден варварски народ по име Обри (Аварите б.н.), кога навлегол од југ во Тивериополските земји, опустошил многу други градови, па и самиот Тивериопол, и од неговите жители едни со меч ги истепал, други заробил, а пак, како другите убави згради, така и божјите храмови ги срамнил со земјата“.
Во историјата е познато дека заедно со Аварите во ова време напаѓале и Словените, иако тие овде изрично не се спомнуваат. Дека и Струмичката област била словенизирана, веќе до почетокот на VII век се гледа и од податоците што „Аварите овде навлегле од југ“; дека „единствено уште Солун стои опкружен од словенските населби” и сл.
Тоа е и логично кога се има предвид дека Струмичката област се наоѓала зад Солун, а во нападите на овој град секогаш земале активно учество и струмјаните. По ваков начин, до почетокот на VII век, Словените ја колонизирале и Струмичката област и се утврдиле во неа. Словенските доселеници, заседнувајќи трајно и во Струмичката област, сосема го измениле нејзиниот етнички карактер. Старото предсловенско население кое дотогаш, според Теофилакт Охридски, си живеело во мир и под власта на Византија, било проретчено, и се изгубило среде струмјаните кои ја пословенчиле и Струмичката Котлина.
На местата од старите разурнати населби, за кои спомнува и Теофилакт, тие си изградиле нови градски и селски населби, при што или ги измениле нивните дотогашни називи или им дале свои и сосема нови имиња. Некои автори дури сметаат дека повеќето антички градови по VII век се претвориле во поголеми словенски села, што е сосема прифатливо.
Врз почвата на Македонија останал неосвоен само уште Солун, најголемиот балкански византиски град и пристаниште. Стремејќи се долго време да го освојат и Солун и да ја заокружат својата територија, здружените македонски словенски племиња, постојано се судрувале со Византија и извршиле повеќе безуспешни опсади на Солун. Нападите на Солун претставувале, всушност, завршна и најорганизирана етапа од борбите на македонските словенски племиња за освојување и колонизирање на Македонија. Во исто време византиската власт во Македонија, со исклучок на Солун, била разбиена и дезорганизирана, а словенските племиња живееле свој слободен, независен живот.
